Beste mensen,

Vandaag sta ik hier met een vol hart. Een hart vol dankbaarheid, herinneringen en vooral trots. Trots dat ik 31 jaar lang huisarts heb mogen zijn in Herpen.

En ik sta hier met een gevoel dat groot en klein tegelijk is.
Groot, omdat meer dan dertig jaren werk, samenwerking en vertrouwen moeilijk in woorden te vangen zijn en een groot deel van mijn leven hebben gevuld.
Klein ook, omdat het in de kern altijd ging om iets eenvoudigs: er zijn voor mensen, luisteren en doen wat nodig is. En eigenlijk is dat nog steeds waar het om draait – er zijn voor mensen.

31 jaar geleden begon ik hier in Herpen als vervanger van Frans Bakker. We waren toen met een klein team: twee artsen en twee assistentes, Toos en Marie. De mobiele telefoon bestond nog niet, er was 1 computer in de praktijk voor de administratie.
De praktijk was klein, de wachtkamer donker, maar verlicht door een groot aquarium dat zowel kinderen als volwassenen even tot rust bracht. Achteraf gezien was dat misschien wel symbolisch voor hoe we werkten: eenvoudig, dichtbij en met aandacht.

In 1997 verhuisden we naar het Wit-Gele Kruisgebouw, toekomst. We deden daar nog zelf het consultatiebureau. In al die jaren is de huisartsenzorg heel wat ingewikkelder geworden de druk op de huisartsenzorg nam door allerlei oorzaken toe en is de praktijk uitgegroeid tot een team van 11 à 12 mensen

Toen ik hier begon, was ik niet alleen een nieuwe, toen nog jonge  dokter, maar ook een nieuw gezicht in het dorp. Al snel merkte ik dat huisarts zijn in Herpen méér is dan een beroep. Het is meeleven bij blijdschap en verdriet, luisteren naar verhalen die soms veel verder gingen dan een klacht, en samen zoeken naar oplossingen – niet alleen medisch, maar menselijk.

Ik heb mensen mogen begeleiden van wieg en menigeen tot aan het graf. Ik heb generaties zien opgroeien, gezinnen zien ontstaan en helaas ook afscheid moeten nemen. Juist die momenten, hoe moeilijk soms ook, hebben mij laten voelen hoe bijzonder het vertrouwen is dat u mij al die jaren heeft gegeven.

We hebben in Herpen samen ook zware tijden gekend. De Q-koorts en later de COVID-pandemie hebben het dorp, maar zeker ook ons als zorgverleners, flink op de proef gesteld. Wat mij vooral bijblijft, is de veerkracht, het improvisatietalent en de enorme betrokkenheid waarmee we deze periodes samen zijn doorgekomen. Dat maakte me trots – op mijn collega’s, op de zorg, en op dit dorp.

Herpen is een dorp met een groot hart. Een gemeenschap waar men naar elkaar omkijkt. Ik heb me hier altijd gesteund gevoeld, door mijn patiënten, door collega’s, door assistentes en praktijkmedewerkers die met net zoveel toewijding hun werk deden als ik. Zonder hen had ik dit nooit zo lang, en nooit zo graag, kunnen doen. Nog veel belangrijker echter is de steun van mijn vrouw en kinderen geweest waarvoor nogmaals heel veel dank.

Huisarts zijn is niet altijd gemakkelijk. Er waren lange dagen, moeilijke beslissingen en zorgen die ik vaak ook mee naar huis nam. Nu is het tijd om los te laten. Dat voelt vreemd, maar ook goed. Ik weet dat de zorg in Herpen in goede handen blijft, en dat geeft rust.

Wat de komende tijd me brengen zal, we zullen het zien. Ik zal komende maanden nog wel af en toe in de praktijk te vinden zijn maar echt de vaste huisartsenrol zal ik niet meer op me kunnen nemen. Ik wil aandacht besteden aan mijn gezin, wat lummelen, weer gaan zingen en op Italiaanse les. Naast artsen zonder grenzen zijn er nog wel andere organisaties waar ik misschien wel een rol in zou willen spelen.

Soms denk ik terug aan die donkere wachtkamer met het aquarium. Het was misschien niet het meest moderne decor, maar het herinnerde me eraan dat rust, aandacht en een beetje licht al veel kunnen doen. En dat is in al die jaren niet veranderd.

Ik wil u allemaal bedanken voor het vertrouwen, de openheid en de band die we samen hebben opgebouwd. Herpen zal altijd een speciale plek in mijn hart houden.

Afgelopen weken zijn voor mij een hartverwarmende en emotionele periode geweest. Het afscheid van patiënten zowel in het Slotje als in de praktijk heeft veel indruk op me gemaakt. Zeker ook de grote hoeveelheid persoonlijke kaartjes heeft me geraakt. Ik wil u allen daar heel erg voor bedanken!

Wat geweldig dat u via al uw bijdragen medische noodhulp mogelijk hebt gemaakt. Er is in totaal € 3.166,00 euro opgehaald! Dankzij u krijgen mensen in crisissituaties de medische zorg die ze hard nodig hebben. Ongeacht wie ze zijn of waar ze wonen. Ook daar wil ik u, namens Artsen zonder Grenzen, graag voor bedanken!

Ik wens u alle goeds toe!

Rob Besselink